Al vanaf het eerste album, dat 15 jaar geleden uitkwam, heeft Cradle Of Filth aan de weg getimmerd. Ondertussen is de band het middelpunt geworden van de extreme metal scene. Over het lange bestaan van de band, kan frontman en origineel bandlid Dani Filth het volgende zeggen: ''Ik kan een Cradle Of Filth tatoeage nemen zonder voor lul te lopen!'' Aldus de man die de band op 18 jarige leeftijd startte, zijn kenmerkende, sarcastische Engelse geestigheid niet achterwegen latend.

Door de jaren heen heeft de band door critici gelauwerde albums uitgebracht, marathon tours gedaan en voor veel controverse gezorgd. En dat allemaal omdat de voor een Grammy genomineerde groep weigert zich precies in te passen in de duistere scene waaruit zij zijn ontsprongen. Cradle Of Filth geeft niet zoveel om opgetrokken wenkbrauwen en neerbuigende uitingen van mensen die niet ''begrijpen wat ze aan het doen zijn''.

De band heeft de deuren geopend voor een scene die niet langer zo afgesloten en fanatiek is als hij was. Ze hebben een pikhouweel gepakt en zijn nieuwe wegen ingeslagen. Ze zijn op een rustig tempo doorgegaan, terwijl veel anderen geïmplodeerd, gecrasht en verbrand zijn.

Maar hoe heeft Cradle Of Filth al deze bands nou eigenlijk overleefd? Hoe zijn zij bij hun laatste album, het spraakmakende duistere sprookje Godspeed On The Devil’s Thunder, aangekomen? Makkelijk: door te doen wat zij altijd hebben gedaan. Hun geluidsmuur bijpunten met etherische keyboards, bloedstollend gegil, riffs die bliksemschichten door je kamer laten schieten en een verhaal schrijven over een beroemd en berucht historisch figuur uit de late middeleeuwen: Gilles de Rais.

''We hebben die black metal tijden overleefd, omdat we meer volwassen waren in die tijd'', zegt Dani Filth. ''Dat is niet arrogant bedoeld. We waren Engels en hadden flink wat water tussen ons en de andere black metal bands. Tot op heden zijn we nog steeds een van de weinige Engelse black metal bands. Daarnaast hebben we veranderingen in de line-up gehad die ons echt geholpen hebben. Onze fans begrijpen dat. Mensen zien graag een kink in de kabel als het aankomt op line-up veranderingen, maar dat is grote onzin! Ik denk dat we zo lang bestaan, omdat we ieder facet van onze kunst proberen te verkennen. We waren al geïnteresseerd in deze esthetiek voordat we een band vormden en ik denk dat het niet zo lastig is om vol te houden als je er echt interesse in hebt. Alle zaken die rondom de kern van de band cirkelen - de kern is de muziek - zoals ons image, de teksten, hoe we op het podium zijn en ons artwork... alles past in de duistere elementen van Cradle Of Filth''.

Cradle Of Filth levert de fans inderdaad een geheel nieuwe ervaring en er zijn zeker geen grijze vlekken in hun idee van black metal. Het is heftig. Het is snel. Het is hard. Het is overweldigend. Dani: ''We deinzen er nooit voor achteruit om iets waanzinnigs te doen of te zeggen''.

Iets dat zeker waanzinnig is, is het niet-voor-zwakkelingen concept waar Godspeed On The Devil’s Thunder over gaat. Het album is een duister sprookje gericht op Gilles de Rais, een Franse edelman die zijn plek in de geschiedenisboeken heeft gekrast door wapenbroeder van Jeanne d'Arc te zijn, maar daarnaast ook een bekende, zieke en gestoorde seriemoordenaar. Hij begon zijn leven als een vrome man, maar verviel tot het allergrootste kwaad. De Rais, een alchemist die zijn fortuin had verguisd, werd uiteindelijk opgehangen na zijn veroordeling voor misdaden tegen de mensheid, voornamelijk kinderen. Dit is gevoelig materiaal, maar Cradle Of Filth hanteert het met grote zelfverzekerdheid. In plaats van Gilles de Rais te prijzen, heeft de band een artistieke manier gevonden om zijn verhaal te ontdekken.

''Lees de teksten'', moedigt Dani Filth aan. ''Het zou zo ontiegelijk makkelijk zijn om totaal over de scheef te gaan als je zijn misdaden beschrijft, want het waren echt ziekelijke dingen. Ik had mijn dochter niet mee laten doen op het album - ze zingt een kinderkamer rijmpje en haar gelach staat op het album - als we het materiaal niet op deze manier hadden benaderd. Het is en blijft natuurlijk een black metal album. Maar zijn misdaden worden niet geroemd. We behandelen het meer als een duister sprookje. Het is fascinerend en zijn leven heeft veel mensen betoverd. Er zijn minstens 15 werken over hem geschreven door historici die net zo onder de indruk zijn als wij. Alleen hebben wij het verhaal op muziek gezet.''

Cradle Of Filth heeft na hun optreden op de Viva La Bands tour in 2007 gekozen om nog een concept album op te nemen. Dani vertelt: ''We hadden er veel zin in en hadden de basis voor vijf of zes nummers. Ik wist dat ik onze eerdere platen wilde overtreffen. We kregen een nieuwe drummer en de muziek die we schreven, kwam voort uit de opwinding van de liveshows, die veel emotie teweeg kunnen brengen. Het gevoel dat ik bij de muziek kreeg, herinnerde mij erg aan Cruelty And The Beast, die alweer 10 jaar geleden uitkwam. Ik zat te bladeren in de notitieboekjes die ik had bewaard na mijn onderzoek naar Elizabeth Bathory, de hoofdpersoon van het Cruelty And The Beast concept en ik moest meteen denken aan Gilles de Rais. Ik wist nog dat ik het verhaal in die tijd ook al een goed vervolg vond op ons eerste concept album. Maar dat concept zou dan wel een tijdje later komen, want we wilden niet meteen een soortgelijk album opnemen.''

Door het tienjarige jubileum van hun eerste concept album waren Dani Filth en zijn bandleden extra gemotiveerd om nogmaals dergelijke kunstzinnige territoria te betreden, want in het verleden heeft het ze goed gedaan. ''De muziek had dezelfde magie als toen we Cruelty And The Beast schreven en het was ook nog eens heel symfonisch'', zegt Dani Filth. ''Hoe meer ik las, hoe meer ik mij realiseerde dat dit verhaal beter is dan Elizabeth Bathory's verhaal. Elizabeth Bathory was Oost-Europees en er is niet veel informatie omtrent haar overlevering. Bij Gilles de Rais hadden we de teksten uit de rechtbanken van een man die de lijfwacht was van Jeanne d'Arc. Hij was de grootmaarschalk van Frankrijk, niet te vergeten! Hoe meer ik las, hoe meer het verhaal begon te leven''.

''Cradle of Filth kent een lange geschiedenis van interesse in het occulte. Dit geldt voor zowel de individuele leden als de band in het geheel en daarom was het verhaal van Gilles de Rais zo aantrekkelijk om op muziek te zetten'', legt Dani Filth uit. ''De fundamentele basis van wat we doen, is dingen omzetten in duistere sprookjes en het romantiseren. Iedere regel tekst op het album is een deel van het verhaal. Het is immers niet zo dat we beelden hebben uit zijn kerkers, dus we moeten zelf de gaten opvullen. Sommige kenners geloven dat hij vals beschuldigd werd. Hij was een man van oorlog in een brute periode. Ik denk niet dat we de zieke delen van zijn leven ooit in realiteit om zouden kunnen zetten.'' Eigenlijk is Godspeed On The Devil’s Thunder een soort fan fictie. Cradle Of Filth trekt de fans en luisteraars in een verhaal. Dit is iets wat de band altijd gedaan heeft, waardoor de band een soort ''lifestyle'' is geworden voor de echte liefhebbers. Dani Filth: ''Met dit album kun je jezelf onderdompelen in de verhalen die ik geschreven heb en de muziek die de band heeft geschreven. Daarnaast kun je zelf ook verder onderzoek doen door te lezen over deze markante persoonlijkheid''.

Eigenlijk bestudeert Cradle Of Filth Gilles de Rais omdat ''hij een man van extremen was die eindigde bij de poorten van de Hel'', sluit Dani Filth af. ''Hij was in de ban van het enigma Jeanne d'Arc. Toen zij werd gevangen en verbrand, zag hij dat ze als iedereen was en hij voelde zich verraden. Omdat hij aan haar zijde Frankrijk had verdedigd tegen de Engelsen, kwam hij dicht bij God. Dichterbij kon je niet komen in die tijd. Maar toen dat weg viel, keerde hij het geloof de rug toe en ging compleet de andere kant op. Hij werd geëxcommuniceerd en kwam nooit in de hemel terecht, wat toen de ergste misdaad was. Hij was een huwelijk van extremen''.

Cradle Of Filth is ook een huwelijk van extremen. Zij nemen een controversieel personage uit de geschiedenis en mengen dit met donderende, geschaafde en geblakerde metal op hun nieuwste album: Godspeed On The Devil’s Thunder!